Krasnoludki to istoty niewielkiego wzrostu. Ludzki but wydawał się im ratuszem, zagroda dla zwierząt miastem, a kufel piwa studnią. Dawniej, jak w swej opowieści wspominał Koszałek-Opałek, Krasnoludki nazywano Bożętami lub Skrzatami. Nie mieszkały one pod ziemią, pod skałkami, albo pod korzeniami drzew starych, ale we wsiach, w chatach, razem z ludźmi. Mówiono wówczas: „Każda chata ma swego skrzata”. Bożęta pomagały w codziennych pracach, takich jak sypanie koniom owsa, rżnięcie sieczki, zaganianiu kur na grzędy, ubijaniu masła czy wyciskaniu serów. Gospodarze odwdzięczali się im za to zostawiając im pożywienie. Z czasem wraz z ludem zubożały, dlatego zwano je Ubożętami.

Wszystko zmieniło się, gdy w krainie Mieszka nastało chrześcijaństwo. Dźwięk dzwonów sprawił, że Ubożęta przeniosły się w góry i do lasów, gdzie nie słychać było tego dźwięku. Wciąż jednak pomagały ludziom, a w ciągu dnia mogły je zobaczyć dzieci. Od czerwonych strojów zaczęto je zwać Krasnoludkami: „Najwięcej poszło ich w góry Karpaty i tam pilnują skarbów podziemnych. W lasach ich też dosyć jest. A że to zima ciężka bywa w boru, zrządziły sobie opończe i kaptury, najwięcej czerwone, po czym je łatwo jest poznać i z czego poszło ich nowe nazwanie „Krasnoludki”.

Krasnoludki na zimę chowają się pod ziemię. Ich król włada w Kryształowej Grocie pełnej drogocennych przedmiotów. Gromadzą nieprzebrane skarby, które w ludzkich rękach mogłyby służyć złu. Są mężne i potrafią posługiwać się bronią. Krasnoludki przede wszystkim żyły w górach, w jamach, pod kamykami, a od wiosny do jesieni na zapiecku, w komorze, pod kominem, pod progiem, a nawet w mysich norach. Pomagały domownikom, a czasem stroiły figle. Gdy mieszkały pod zapieckiem u złych gospodyń potrafiły wiele napsocić: „figlarze Krasnoludki much natopią w barszczu, śmiecie z kątów na środek izby wymiotą, twarogu ujedzą, nici na motowidle splączą, kury z kojca wypuszczą, cebrzyk przewrócą”. Mogły nawet podmienić na własne dziecko ludzkie i kazać mu służyć sobie.

Krasnoludki nikomu nie czyniły prawdziwej krzywdy. Dzieciom opowiadały baśnie i legendy. Żywiły się m. in. okruszkami, skwarkami, cukrem – tym co wpadnie im w ręce. Tym co je wyróżniało było silne kichanie, ponieważ miały wielkie nosy. Przede wszystkim ceniły sobie swobodę, więc unikały miejsc, gdzie nie mogły zaznać wolności. Były przyjacielsko nastawione do zwierząt i chętnie się z nimi przyjaźniły. Na ich czele stał król, któremu wiernie i oddanie usługiwały. Ceniły przede wszystkim wartość pracy, a także dobre serce, miłosierdzie i porządek. Każdy z Krasnoludków był inny i wyróżniał się specyficznymi cechami.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   



  Dowiedz się więcej
1  „O krasnoludkach i sierotce Marysi” - problematyka i wątki
2  Czas i miejsce akcji baśni „O krasnoludkach i sierotce Marysi”
3  O krasnoludkach i sierotce Marysi - cytaty



Komentarze
artykuł / utwór: Krasnoludki – opis




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: